Ik start met de Exposure-therapie

Chris rond klein
door Chris

(Deze blog is voor het eerst verschene
n in het RSI-magazine van november 2013.)

Volgende week mag ik eindelijk beginnen! Na een halfjaar wachtlijst, verschillende bezoeken aan de revalidatiearts, een intake bij een psycholoog en een pijnscreening, start ik met de graded exposure-therapie in het academisch ziekenhuis Maastricht (azM). Ik heb al jaren last van RSI, maar ik red me tegenwoordig behoorlijk, vooral dankzij mijn spraakdraak: de spraaksoftware van Dragon. Ik vreesde al dat mijn geval niet ‘ernstig’ genoeg zou zijn voor behandeling. Ik heb de RSI redelijk onder controle, maar toch, over is het niet. Ik kan geen 3 minuten muizen zonder de rest van de dag pijn te hebben.

Al heb ik in vijf weken vakantie geen pc aangeraakt en ben ik bijna pijnvrij, de eerste dag op mijn werk vlamt de pijn weer op. Ook als ik ergens van schrik, gespannen ben en zelfs als ik intensief met iemand meekijk die muist, dan schiet de pijn in mijn armen. Dat gaf mij toch sterk het vermoeden van een soort Pavlov-effect of fantoompijn. Mijn hersenen zenden pijnsignalen uit bij het minste of geringste. Zelfs als ik niet eens zelf achter de pc zit. Mijn brein lijkt ontspoord en dat is de reden waarom ik graag in therapie wil in Maastricht.

Revalidatiearts Marjon van Eijsden van het Academisch ziekenhuis Maastricht (azM) is gepromoveerd op RSI. Haar proefschrift heeft als titel Risks and recommmendations in work-related upper limb disorders.

Uit haar onderzoek blijkt dat stressvolle werksituaties en een perfectionistische instelling vaak ten grondslag liggen aan RSI. Overdreven angst voor pijn houdt de klachten in stand.

Psychologische en gedragstherapeutische behandeling is dan aangewezen. Ik vrees dat ik me wel een beetje herken in dat perfectionistische, gedreven, tikkie neurotische type…

Dr. Van Eijsden heeft zelf ook RSI gehad, dus ze is ervaringsdeskundige. Ze adviseerde om haar boek Behandeling en preventie van RSI, uit 1998, vooral niét te lezen. Dit is volgens haar volledig achterhaald door de nieuwe inzichten over RSI. De huidige therapie is niet gericht op de pijn, maar op de gedachten en de emoties over de pijn. Door een vicieuze cirkel van pijn, gedachten, emoties (o.a. angst voor pijn) en gedrag (zoals vermijden van activiteiten) wordt de pijn in stand gehouden.

Met de graded exposure-therapie word je uitgedaagd om activiteiten te doen die je vanwege de pijn juist vermijdt.

Zo kan de vicieuze cirkel worden doorbroken en kan herconditionering plaatsvinden. Het brein kan geleerd worden om onschadelijke activiteiten niet zo op te blazen met overdreven pijnsignalen. Het doel is om meer te kunnen met dezelfde hoeveelheid pijn. Shit, ik wil toch ook wel erg graag minder pijn hebben! Maar de artsen zijn onverbiddelijk. Minder pijn kan een bijkomend effect van de therapie zijn, maar dat mag absoluut geen doel zijn als je eraan begint.

Het is een vreemde paradox. Maar er is hoop: Dr. van Eijsden vertelde dat ze patiënten heeft gehad die alleen al door het inzicht na één gesprek van hun klachten afwaren. Wow, zo’n quick fix wil ik ook wel! Ik loop er al lang genoeg mee te sukkelen. Mijn RSI ellende begon met twee tennisellebogen in 2010. Met fysio en gewoon doorbikkelen op mijn werk werd het echter niet beter.

Ik werk als senior beleidsadviseur bij een gemeente en ontwikkel aan de lopende band beleidsnota’s en andere bestuurlijke schrijfsels. Veel beeldschermwerk dus. In de zomer van 2011 hield dat even helemaal op.

Ik belandde in de ziektewet. Na drie maanden thuis ging ik met hulp van een Top-Care traject weer aan de slag. De tennisellebogen waren genezen, maar ik bleef pijn houden in beide armen.

Een half uur achter de pc was al teveel, dus ik zocht naar andere opties om mijn werk te kunnen doen. Dat werd eerst hulp van een secretaresse en vanaf zomer 2012 spraaksoftware. Dat bleek een uitkomst. Ik moest er wel voor naar een andere etage verhuizen, zodat ik een kamer voor mij alleen had en ik ongestoord tegen mijn pc kon kletsen. Een eigen kamer vond ik geen ramp, aangezien ik in zo’n hectische kantoortuin niet echt floreer.

Met spraakdraak en eigen kamer bleef ik pijn houden, maar ik kon wel weer mijn werk doen. Nog geen 8 uur per dag, maar dat moest ik nog opbouwen. Vandaar de therapie in Maastricht. Ik ben nu 39, dus ik mag nog heel wat jaartjes werken tot mijn pensioen. Ook al is Maastricht niet naast de deur, het lijkt me een goede investering in mijn toekomst.

De therapie zal zwaar worden, is mij verzekerd.

De pijnklachten zullen in eerste instantie flink toenemen met de toenemende belasting. Maar ik krijg de garantie dat de pijnklachten tijdens de therapie weer zullen afnemen tot tenminste het niveau van nu. Ik ga ervoor!



 Chris rond klein  Chris is een actief lid van de RSI-vereniging, voormalige ambtenaar en tegenwoordig een freelance tekstschrijver. Ze houdt van koken en is bijzonder gek op Aziatische gerechten.

Steun RSI-vereniging

Nog geen lid?