Crashtest: is mijn RSI echt weg?

Chris rond kleindoor Chris




Ja, dûh! Natuurlijk heb je nu geen last van RSI, je bent ook niet aan het werk! Dat was mijn “ja-maar” stemmetje, dat er nog niet bepaald van overtuigd was dat mijn RSI definitief over was na de behandeling in Maastricht.

Ik ben gestart met de exposure-therapie in Maastricht toen ik al een paar weken niet meer werkte. Ik stond namelijk op non-actief vanwege een conflict over de RSI.
Toen ik na zes weken klaar was met de behandeling, was ik nog steeds niet aan het werk. Dat gebeurde ook niet meer bij die werkgever, ondanks dat de behandeling in Maastricht heel succesvol bleek.

Ik was superblij dat ik zonder pijn weer een muis kon hanteren. Dat deed ik dan ook weer, in de bieb, of af en toe thuis. Maar dat is geen werken! Nadat het conflict op mijn werk netjes was opgelost en ik ontslag had genomen, nam ik drie verschillende vrijwilligersbaantjes, om me te oriënteren op mijn loopbaan. Maar ook daar bracht ik relatief weinig tijd achter de computer door.

Begin dit jaar kon ik testen of mijn RSI echt verdwenen was. Ik, als ex-RSI patiënt fase ‘hopeloos’ (volgens de bedrijfsarts), besloot uitgerekend om als freelance tekstschrijver te starten. De dood of de gladiolen!

Als startende ondernemer begon ik met het maken van een website in WordPress. Klik, klik, no problem! Samen met een vriendin startte ik een foodblog over Aziatisch koken. Ook geen enkel probleem voor mijn armen.

Toen kwam de echte crashtest, mijn eerste opdrachtgevers! Ik werd ingehuurd als tekstschrijver voor grote aanbestedingen in de bouw en infrastructuur. Miljoenenprojecten, moordende deadlines, grote teams met tig techneuten, complexe materie…

In mijn autootje, en met mijn snelle nieuwe laptop, scheurde ik hypervroeg naar de aannemer. Zat ergonomisch zeer onverantwoord op een gewone stoel aan een vergadertafel.

Razendsnel typte ik een leesbaar verhaal van hun inhoudelijke input en lardeerde dat met tabellen en stroomdiagrammen. ’s Avonds duizelig van de concentratie weer in de file. Laat thuis, snel eten, slapen en om half zes weer door!

De eerste week dat ik dit deed, kreeg ik een béétje last van mijn armen. Maar…, ik herinnerde me mijn lessen vanuit het AZM nog goed. Niet catastroferen ! Het is vrij normaal dat je wat last krijgt na zo’n manische week. Dus, ik beschouwde het zoals ik spierpijn beschouw na het sporten. Je voelt het wel, maar niks om je zorgen over te maken. En inderdaad was de pijn net zo snel als spierpijn weer vertrokken.

Inmiddels ben ik bijna een jaar als zelfstandig tekstschrijver aan de slag. De aannemers weten mij goed te vinden. Ik moet regelmatig nee zeggen omdat ik de komende weken vol zit. En de RSI komt niet meer terug!



 Chris rond klein  Chris is een actief lid van de RSI-vereniging, voormalige ambtenaar en tegenwoordig een freelance tekstschrijver. Ze houdt van koken en is bijzonder gek op Aziatische gerechten.

Steun RSI-vereniging

Nog geen lid?